Ethics code: R.IAU.TMU.REC.1404.316
1- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استادیار روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ، hashemi2026@iau.ir
چکیده: (223 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی راهبردهای مقابلهای ناسازگار در رابطه بین نگرانی از طرد و پرخاشگری در دانشجویان انجام شد. این پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این مطالعه شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تهران در سال 1404 بود. 240 نفر بهعنوان نمونه به روش هدفمند بر اساس ملاکهای ورود و خروج در یک نظرسنجی آنلاین شرکت کردند. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامه مقابله با شرایط استرسزا (CISS؛ اندلر و پارکر، ۱۹۹۰)، پرسشنامهی حساسیت به طرد (RSQ؛ داونی و فلدمن، 199۶) و پرسشنامهی پرخاشگری (AQ؛ باس و پری، 1992) استفاده شد. تحلیل دادهها به روش تحلیل معادلات ساختاری انجام شد. براساس یافتهها شاخصهای برازش مدل پیشنهادی از برازندگی مطلوب برخوردار بود. یافتهها نشان داد که نگرانی از طرد و راهبردهای مقابلهای ناسازگار بهطور مثبت و معنادار با پرخاشگری رابطه مستقیم داشت (05/0>P)؛ همچنین نگرانی از طرد و راهبردهای مقابلهای ناسازگار به طور مثبت رابطه مستقیم و معنادار داشتند (05/0>P)؛ یافته مربوط به آزمون بوت استرپ نیز نشان داد که راهبردهای مقابلهای ناسازگار در رابطه بین نگرانی از طرد و پرخاشگری نقش میانجی داشت (05/0>P). در مجموع یافتهها دلالت بر این دارند که نگرانی از طرد بهصورت مستقیم و همچنین با نقش میانجی راهبردهای مقابلهای ناسازگار با پرخاشگری رابطه دارد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی دریافت: 1404/11/6 | پذیرش: 1404/11/22 | انتشار الکترونیک: 1405/1/9