1- کارشناسیارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2- دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
3- استاد، گروه روانشناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. ، kareshki@um.ac.ir
چکیده: (249 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای شفقت به خود و تابآوری در رابطۀ میان ذهنآگاهی و رضایت از زندگی در دانشجویان انجام شد. روش این پژوهش توصیفی-همبستگی و از نوع مدل معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه بیرجند در سال تحصیلی 1404-1405 بود که از میان آنها تعداد 354 دانشجو از طریق نمونهگیری دردسترس در مطالعه شرکت کردند. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاس ذهنآگاهی براون و ریان (MAAS، 2003)، مقیاس شفقت به خود ریس و همکاران (SCS-SF، 2011)، مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون (CD-RISC، 2003) و مقیاس رضایت از زندگی داینر و همکاران (SWLS، 1985) بود. دادههای حاصل از پژوهش به روش تحلیل معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شد. یافتههای این پژوهش نشان دهنده برازش مطلوب مدل پیشنهادی بود. نتایج نشان داد که مسیر مستقیم شفقت به خود و تابآوری بر رضایت از زندگی معنادار بوده (05/0>P)، اما مسیر مستقیم ذهنآگاهی بر رضایت از زندگی معنادار نبوده است (05/0<P). نتایج آزمون بوت استرپ برای مسیرهای غیرمستقیم حاکی از آن بود که شفقت به خود و تابآوری در رابطه میان ذهنآگاهی و رضایت از زندگی نقش میانجی دارند (01/0>P). بر این اساس میتوان نتیجه گرفت که ذهنآگاهی بهطور غیرمستقیم از طریق شفقت به خود و تابآوری بر رضایت از زندگی تاثیر دارد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی عمومی دریافت: 1405/2/1 | پذیرش: 1405/2/21 | انتشار الکترونیک: 1405/6/10