رویش روان شناسی (نشریه علمی تخصصی )

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی ‌آموزش تاب­آوری روانشناختی بر خوش­بینی­آموزشی و خودتعیین­گری دانش­آموزان با عملکردتحصیلی پایین بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس­آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماهه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش­آموزان دختر مقطع دوره دوم متوسطه ناحیه یک شهر اردبیل در سال­تحصیلی 1403- 1402 بودند که تعداد 39 نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی ساده در دو گروه ‌آموزش تاب­آوری روانشناختی (19 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه­ای آموزش تاب­آوری­روانشناختی را دریافت کردند. به منظور گردآوری داده­ها از پرسشنامه نیازهای اساسی روانشناختی (BNSG؛ دسی و رایان، 2000)، پرسشنامه خوش­بینی­تحصیلی (AOQ؛ اسچنن-موران و همکاران، 2013) و پرسشنامه استاندارد عملکردتحصیلی (EPT؛ فام و تیلور، 1999) استفاده شد. تجزیه تحلیل داده­­ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرنی صورت گرفت. یافته­ها نشان داد بین گروه­ها در مراحل پیش­آزمون، پس­آزمون و پیگیری خوش­بینی­آموزشی و خودتعیین­گری تفاوت معناداری وجود داشت (01/0P<) و ‌آموزش تاب­آوری روانشناختی دارای ماندگاری اثر در دوره پیگیری بود (01/0P<). نتایج به دست آمده حاکی از اثربخشی ‌آموزش تاب­آوری­روانشناختی بر افزایش خوش­بینی آموزشی و خودتعیین­گری دانش­آموزان با عملکرد تحصیلی پایین بوده و درمانگران و مشاوران مدارس می‌توانند از این آموزش بهره گیرند.