1- گروه روانشناسی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران.
2- گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. ، Ro.Ataeifar@iau.acir
3- گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
چکیده: (884 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی خودشفقتی در رابطه طرحوارههای ناسازگار اولیه و شادزیستی زوجین بود. روش پژوهش توصیفی -همبستگی از نوع مدلیابی ساختاری بود. جامعه آماری شامل والدین دانشآموزان پایه ششم مدارس دخترانه و پسرانه شهر کرج در سال تحصیلی 1402-1403 بود که به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای 340 زوج (680 نفر) به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (YSQ) یانگ و براون (1994)، مقیاس شادکامی زناشویی (MHS) توسط آزرین و همکاران (1973) و فرم بلند مقیاس خودشفقتورزی (SCS-LF) نف (2003) بود. از تحلیل معادلات ساختاری برای تحلیل دادهها استفاده شد. نتایج بیانگر برازش مطلوب مدل پژوهش بود. نتایج بیانگر معناداری اثرمستقیم طرحوارههای ناسازگار اولیه بر شادزیستی (001/0=P) و خودشفقتی (001/0=P) و همچنین اثر مستقیم خودشفقتی بر شادزیستی (001/0=P) زوجین بود. همچنین نتایج بیانگر اثر غیرمستقیم طرحوارههای ناسازگار اولیه بر شادزیستی با میانجیگری خودشفقتی بود (001/0=P). این نتایج نشان میدهد که خودشفقتی با توجه به نقش طرحوارههای ناسازگار اولیه میتواند تبیین کننده شادزیستی زوجین باشد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی خانواده دریافت: 1403/9/10 | پذیرش: 1403/9/26 | انتشار الکترونیک: 1404/4/10